Performance | The String – Inspired by worry beads or komboloi | with Jacqueline van de Geer | Saturday, 19th of August | 19:00

Leave a comment

Interview: Anastasia Prokopi Taki // Translation: Christina Skarpari

*Ακολουθούν Ελληνικά*.

How did the inspiration from an object everyday, such as the worry beads come about?

I was searching for a typical object that is used by people from both parts of the island through out generations and that is how I found the Komboloi or worry beads. I am fascinated by the meaning of the word Komboloi, as well as by the word worry beads, combining the words worry and beads. Komboloi comes from’ kombos, meaning the knot.And the object is like a small version of a rosary, used in the old days only by men, but nowadays the worry beads are also running through the fingers of women, which is another inspiring aspect of this object.

I wonder how it feels to pass time letting these beads form patterns in your hands, dancing between your fingers and what sounds they would make.Which thoughts will conjure up from playing with the string of beads? The komboloi is said to be more than just a means of passing time, it reflects a way of life. I am looking forward to get to know this way of life and develop an installation and performance, inspired by these worry beads!

In general, where do you find inspiration to produce your works?

Inspiration can pop up everywhere: through reading, studying history, nature, work of other artists ( especially the DADA movement and expressionism) but very often I find inspiration by objects, costume pieces, materials, stories people tell me or through what I like to call: my obsession of that day! War has been and still is a starting point of some of my works: I am saddened by it and it is my way to try to make sense of a sense less mechanism that unfortunately still exists: less primitive in its package but nevertheless…Another inspiration is UNIFY as a concept: how can I make my audience be together, forgetting a bit they are the spectators and make them active participants in my performance?
My series You are the performance! work with me appearing as an artist, intiating actions with the audience and disappearing while everyone is so busy, that they do not notice the artist is one and that they now are the artists instead.

How do concepts such as time or memory influence your perception of performance art?

Memory is a big one! Memory is so strange actually, it is a very fluid state of mind, one remembers, one forgets and then as well: how does one remember?
Memory to me is a private and very intimate process: we rely on it and at the same time, we kind of know that memories are always coloured and therefore not very reliable. Memories can be passing generations, think about collective memories that pass on trauma, for instance war, social injustice and discrimination. I notice that my memories over the years change in their meaning and intensity. Nevertheless, memories form us, more than we sometimes realize.The war within, a performance about exclusion and the mechanics of war, is inspired by memories of my parents, told to me when I was a child. They grew up as children during the second world war and suffered two bombings and severe hunger. That marked them but both dealt with these memories in a very different way. To be included in these memories, I felt I lived that war too and at some point, I felt the need to transform this confusion into an interactive performance where I try together with the participants, to decode the mechanics of war.

What brings you to the village of Koilani?

Curiosity! I follow a couple of years the performance art community on Cyprus and it seems a nourishing and fruitful place to explore, take time and develop authentic work within a welcoming community so when I read the application, I checked my agenda immediately and being avalable during the festival, I plunged myself into the history of Cyprus, discovering the Komboloi and that was it!

To what extend do you think that the work you are going to present at a Cypriot festival such as Xarkis will be assimilated?

I hope that the Komboloi or worry beads are representing not only a pass time but as well an important aspect of the culture on Cyprus, practised by people on either side of the wall, t might bring a reflection that even divided, we are all human and there is always a unifying aspect in life to share. I also invite people to work with me, either by teaching me how to manipulate the beads, by recording the sounds of the beads but also by writing wishes and hopes on the beads that I will make during my stay.


Πώς προέκυψε η έμπνευση από ένα αντικείμενο καθημερινό, όπως είναι το κομπολόι

Έψαχνα για ένα τυπικό αντικείμενο που να χρησιμοποιείται από ανθρώπους από τα δύο μέρη του νησιού, μέσα από γενεἐς και με έτσι βρήκα το κομπολόι. Ενθουσιάστηκα με την έννοια της λέξης «κομπολόι», όπως επίσης από την λέξη ανησυχία, καθώς μεταφράζεται στα Αγγλικά, και χάντρες. Το κομπολόι προέρχεται από την λέξη κόμπος και το αντικείμενο μοιάζει με μια μικροεκδοχή του ροσάριο, που χρησιμοποιόταν παλιά μόνο από άντρες, αλλά σήμερα το κομπολόι  χρησιμοποιείται επίσης και από γυναίκες, που είναι ακόμα μια πτυχή του αντικειμένου που αποτελεί έμπνευση.

Αναρωτιέμαι πώς νοιώθει κανείς όταν περνά ο χρόνος, αφήνοντας αυτές τις χάντρες να δημιουργούν σχήματα στα χέρια σου, χορεύοντας ανάμεσα στα δάκτυλά σου και τι ήχους θα έκαναν. Τι σκέψεις θα προκύψουν από το παίξιμο με την κλωστή των χαντρών. Λέγεται ότι το κομπολόι είναι κάτι περισσότερο από ένας τρόπος για να περνά ο χρόνος, αντικατοπτρίζει έναν τρόπο ζωής. Ανυπομονώ να γνωρίσω αυτό τον τρόπο ζωής και να αναπτύξω μια εγκατάσταση και ένα περφόρμανς, εμπνευσμένο από αυτό το κομπολίοι.

Από πού εμπνέεσαι γενικότερα για την παραγωγή των έργων σου;

Η έμπνευση μπορεί να εμφανιστεί παντού: μέσω της ανάγνωσης, της μελέτης της ιστορίας, της φύσης, του έργου άλλων καλλιτεχνών (ιδιαίτερα από το κίνημα του DADA και τον εξπρεσιονισμό), αλλά πολύ συχνά βρίσκω έμπνευση από αντικείμενα, κοστούμια, υλικά, ιστορίες που μου λένε άνθρωποι ή μέσα από αυτό που μου αρέσει να αποκαλώ: η εμμονή που έχω εκείνη την μέρα!

Ο πόλεμος υπήρξε και εξακολουθεί να αποτελεί σημείο εκκίνησης για κάποια από τα έργα μου: Είμαι λυπημένη από αυτό και είναι ο τρόπος μου να προσπαθήσω να βρω λογική από μια λογική λιγότερο μηχανική, που δυστυχώς εξακολουθεί να υπάρχει. Μια άλλη έμπνευση είναι η UNIFY ως έννοια: πώς μπορώ να κάνω το κοινό μου να έρθει μαζί, ξεχνώντας λίγο ότι είναι θεατές και συμμετέχοντας ενεργά στο περφόρμανς μου;

Η σειρά  «Είστε η παράσταση!» δουλεύει με μένα, και εμφανίζομαι ως ένας καλλιτέχνης, ξεκινώντας δράσεις με το κοινό, και εξαφανίζομαι όταν όλοι είναι τόσο απασχολημένοι, που δεν παρατηρούν ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας και ότι είναι τώρα οι καλλιτέχνες.

Πόσο επηρεάζουν έννοιες όπως ο χρόνος ή η μνήμη την αντίληψή σου για την Τέχνη;

Η μνήμη είναι μεγάλη! Η μνήμη είναι τόσο περίεργη στην πραγματικότητα, είναι μια πολύ υγρή κατάσταση του νου, κανείς θυμάται, ξεχνά και στη συνέχεια επίσης: πώς θυμάται κανείς;

Η μνήμη για μένα είναι μια ιδιωτική και πολύ προσωπική διαδικασία: στηριζόμαστε σε αυτήν και ταυτόχρονα γνωρίζουμε κατά κάποιο τρόπο πως οι μνήμες είναι πάντα χρωματισμένες και ως εκ τούτου δεν είναι πολύ αξιόπιστες. Οι μνήμες μπορεί να είναι γενεές που περνούν, σκέφτονται για τις συλλογικές μνήμες που μεταδίδουν τραύματα, για παράδειγμα τον πόλεμο, την κοινωνική αδικία και τις διακρίσεις. Παρατηρώ ότι οι αναμνήσεις μου με τα χρόνια αλλάζουν το νόημα τους και την έντασή τους. Παρ ‘όλα αυτά, οι μνήμες μάς σχηματίζουν, περισσότερο από όσο μερικές φορές συνειδητοποιούμε. Ο εσωτερικός πόλεμος, ένα περφρόμανς για τον αποκλεισμό και τη μηχανική του πολέμου, είναι εμπνευσμένο από τις αναμνήσεις των γονιών μου, που άκουσα όταν ήμουν παιδί. Μεγάλωσαν ως παιδιά κατά τη διάρκεια του δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου και είχαν υποστεί δύο βομβιστικές επιθέσεις και σοβαρή πείνα. Αυτό τους σημάδεψε, αλλά και οι δύο ασχολήθηκαν με αυτές τις μνήμες με πολύ διαφορετικό τρόπο. Για να συμπεριληφθώ σε αυτές τις μνήμες, αισθάνθηκα ότι έζησα αυτόν τον πόλεμο και σε κάποιο σημείο, ένιωσα την ανάγκη να μεταμορφώσω αυτή τη σύγχυση σε μια διαδραστική παράσταση όπου προσπαθώ μαζί με τους συμμετέχοντες, να αποκωδικοποιήσουμε  τη μηχανική του πολέμου.

Τι σε φέρνει στο χωριό Κοιλάνι; 

Περιέργεια! Παρακολουθώ δυο χρόνια την κοινότητα περφόρμανς art στην Κύπρο και μοιάζει θρεπτική και γόνιμο μέρος για να εξερευνήσω, να αφιερώσω χρόνο και να αναπτύξω αυθεντική εργασία μέσα σε μια φιλόξενη κοινότητα, έτσι όταν διάβασα την αίτηση,  έλεγξα αμέσως την ατζέντα μου και όντας διαθέσιμη κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, βυθίστηκα στην ιστορία της Κύπρου, την ανακάλυψη του Κομπολογιού και αυτό ήταν!

Σε ποιο βαθμό θεωρείς ότι αφομοιώνεται το έργο που θα παρουσιάσεις σε ένα κυπριακό φεστιβάλ όπως είναι το Ξαρκής;

Ελπίζω ότι το κομπολόι ή οι χάντρες ανησυχίας δεν αντιπροσωπεύουν μόνο ένα τρόπο για να περνά ο χρόνος αλλά και μια σημαντική πτυχή της κουλτούρας της Κύπρου, που ασκείται από ανθρώπους και στις δύο πλευρές, που ίσως να φέρει μια αντανάκλαση που ακόμα και αν διαιρείται, είμαστε όλοι άνθρωποι και υπάρχει πάντα μια ενωτική πτυχή στη ζωή για να μοιραστούμε.

Καλώ επίσης τους ανθρώπους για να συνεργαστούν μαζί μου, είτε διδάσκοντάς μου πώς να χειριστώ τις χάντρες, καταγράφοντας τους ήχους των χαντρών αλλά και γράφοντας τις ευχές και τις ελπίδες για τις χάντρες που θα κάνω κατά τη διάρκεια της παραμονής μου.

Performance | The String – Inspired by worry beads or komboloi | with Jacqueline van de Geer | Saturday, 19th of August | 19:00

*Ακολουθούν Ελληνικά.*

Komboloi comes from kombos, meaning the knot. The fascination and magic derived from these knots running through ones fingers may well have come from the thoughts conjured up from playing with the string of beads. The kompoloi is said to be more than just a means of passing time, it reflects a way of life.


Jacqueline van de Geer ( the Netherlands) immigrated in 2005 to Canada, where she has became part of the Montreal arts community. She masters a degree in Visual and Performance Art. In her work, Jacqueline creates a space in which the participants are invited to open up to a collective experience. Intimacy and re- connection are key words in her work. This happens in various settings, such as a gallery, a hotel-room, a tent or a performance space in the open air.

Περφόρμανς | The String – Εμπνευσμένο από το κομπολόι | με την Jacqueline van de Geer | Σάββατο, 19 Αυγούστου | 19:00

Το κομπολόι προέρχεται από την λἐξη «κόμπος». Η γοητεία και η μαγεία που προέρχονται από αυτούς τους κόμπους που τρέχουν μέσα από αυτά τα δάχτυλα μπορεί να έχουν προέλθει από τις σκέψεις που προκαλούνται από το παιχνίδι με την κλωστή των χαντρών. Το κομπολόι λέγεται ότι είναι κάτι περισσότερο από ένας τρόπος για να περνά ο χρόνος, αντικατοπτρίζει έναν τρόπο ζωής.


Η Jacqueline van de Geer γεννήθηκε στην Ολλανδία το 1958 στο Ρότερνταμ και μετανάστευσε το 2005 στον Καναδά, όπου έγινε μέλος της εκλεκτικής κοινότητας τεχνών του Μόντρεαλ. Κατέχει πτυχίο τόσο στην οπτική όσο και στις παραστατικές τέχνες. Στο έργο της, η Jacqueline στοχεύει να δημιουργήσει ένα χώρο όπου οι συμμετέχοντες καλούνται να βιώσουν μια συλλογική εμπειρία. Η οικειότητα και η επανασύνδεση είναι οι βασικές λέξεις στο έργο της. Αυτό συμβαίνει σε διάφορες τοποθεσίες, όπως μια αίθουσα γκαλερί, ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, μια κλειστή γωνιά μιας αίθουσας, μια σκηνή ή ένας υπαίθριος χώρος για περφόρμανς.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *