Song Cycles with Sophie Fetokaki

Leave a comment

Animated GIF - Find & Share on GIPHY

What brings you to Koilani and to Xarkis festival this year?

The simple answer is, I attended the festival last year and was struck by the wonderful atmosphere and the comfortable coexistence of tradition and experimentation. The more complex answer has to do with my desire to make art out of the people I saw at Xarkis last year. As a Cypriot with a culturally and linguistically plural identity, I have always felt a bit like an outsider. While this can be difficult personally, it is artistically very generative, it means that I see things from a strange angle. I cannot take anything for granted. So I wanted to make a live art piece out of the people at Xarkis both to celebrate what happens there and to further explore my oblique vantage point. Then there are other reasons too. Voice. Desire. Memory.

Τι σε φέρνει φέτος στο Κοιλάνι και στο φεστιβάλ Ξαρκής;

Η απλή απάντηση είναι ότι όταν ήμουν στο φεστιβάλ πέρυσι μου έκανε μεγάλη εντύπωση η εκπληκτική ατμόσφαιρα και η άνετη συνύπαρξη παράδοσης και πειραματισμού. Η πιο σύνθετη απάντηση έχει να κάνει με την επιθυμία που ένιωσα πέρυσι να χρησιμοποιήσω τους συμμετέχοντες του φεστιβάλ ως ύλη ενός έργου live art. Ως Κύπρια με ανομοιογενή γλωσσική και πολιτιστική ταυτότητα, πάντα ένιωθα κάπως ξένη, αμύητη. Αυτό έχει τις προσωπικές του δυσκολίες, αλλά για μια καλλιτέχνη αποτελεί μια συνθήκη πολύ παραγωγική . Μου προσφέρει μια πολύτιμη και παράξενη άποψη. Δεν παίρνω τίποτε ως δεδομένο. Ήθελα λοιπόν να δημιουργήσω ένα έργο χρησιμοποιώντας τους συμμετέχοντες του φεστιβάλ για να αναδείξουμε και να επαινέσουμε μαζί το τι γίνεται εκεί, καθώς και για να εξερευνήσω περαιτέρω αυτή την πλεονεκτική συνθήκη. Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι: Η φωνή. Ο πόθος. Η μνήμη.


Many linguists claim that humans first sang and then spoke. What place does a song have in your everyday life? On what occasion did you introduce the recording of popular oral culture in your research and work?

In reverse order: It is only recently that I began introducing oral and popular culture into my performance art work, but it has its origins (probably) in a course I took at City University during my Music BA called (I believe) “Music of oral cultures”, taught by Steve Stanton. Steve was a wonderful teacher and we had many very meaningful discussions about the subject. He introduced me to a lot of music that is still very important to me today. But besides that… during that same degree I spent a lot of time learning Brazilian music (all kinds of styles, samba, bossa nova, pagode, maracatu, forró, choro…) and I learned a lot of this music aurally/orally in quite a social, participatory environment.

These days song has a huge place in my everyday life. Sometimes I can’t get any other work done unless I first allow myself to sit with my guitar for an hour and sing songs! But it comes and goes. This year, for various reasons, songs and singing came back into my life in such a powerful way that it now seems to be permeating everything.

Did singing come before language? Yes, most certainly. There is compelling evidence to support this: https://www.youtube.com/watch?v=xNiU9CegofM

Πολλοί γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος πρώτα τραγούδησε κι έπειτα μίλησε. Ποια θέση κατέχει το τραγούδι στη δική σου καθημερινότητα; Με ποια αφορμή εισήγαγες την καταγραφή του λαϊκού προφορικού πολιτισμού στην έρευνα και το έργο σου;

Σε αντίστροφη σειρά: πρόσφατα άρχισα να εισάγω την καταγραφή του λαϊκού προφορικού πολιτισμού στο έργο μου, γεγονός που προέκυψε πιθανότατα από μια σειρά μαθημάτων που παρακολούθησα στο City University όταν έκανα το πρώτο μου μουσικό πτυχίο. O καθηγητής ήταν ο Steve Stanton, και η σειρά μαθημάτων ονομαζόταν «Μουσική προφορικών πολιτισμών». Ο Steve ήταν εξαιρετικός καθηγητής και κάναμε πολλές ουσιαστικές συζητήσεις σ΄αυτό το θέμα. Με έφερε σε επαφή με μουσική πρωτόγνωρη για μένα, που ακόμη σήμερα την θεωρώ πολύ σημαντική. Πέρα από αυτό, στο ίδιο πτυχίο μελέτησα τη βραζιλιάνικη μουσική -samba, bossa nova, pagode, maracatu, forró, chorο- μεγάλο μέρος της οποίας έμαθα προφορικά σε κοινωνικό, συμμετοχικό περιβάλλον.

Αυτή τη στιγμή το τραγούδι κατέχει πολύ σημαντική θέση στην καθημερινότητά μου. Μερικές φορές το χρειάζομαι τόσο πολύ που δεν καταφέρνω να κάνω οποιαδήποτε άλλο εάν δεν καθίσω πρώτα για μια ώρα με την κιθάρα! Έχει και αυτή η σχέση τη δυναμική της. Φέτος, για διάφορους λόγους, το τραγούδι ήρθε πίσω στην ζωή μου πολύ δυναμικά, και διεισδύει σε όλα αυτά που κάνω.

Υπήρχε το τραγούδι πριν από την ομιλία; Σίγουρα. Υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία για αυτόν τον ισχυρισμό: https://www.youtube.com/watch?v=xNiU9CegofM

To whom is the proposed workshop  at Xakis Festival this year addressed? What are your expectations?

The workshop is really for anyone. Singing, song and folk song transmission are the focal points, but there is no vocal, technical or musical requirement. It’s really about the material much more than about any technique. The participants are absolutely free to own the material, which will be taught in a way that does not depend on musical literacy. The site-specific locations for the song marathon – the performance resulting from the workshop – will include spaces where performers can be concealed from the public, so that anyone who is nervous about being observed while they sing can choose a private performance space, in which they can still be heard, but not seen, by passers-by. This is both to accommodate different levels of confidence in the group and because the disembodied voice is something I’m thinking about a lot these days.

In art as in life, it is important not to have expectations. I look forward to working with whatever the group offers.

Σε ποιους απευθύνεται το εργαστήρι που προτείνεις στο φετινό Φεστιβάλ Ξαρκής; Ποιες οι δικές σου προσδοκίες;

Το εργαστήρι απευθύνεται πραγματικά σε οποιονδήποτε. Η φωνή, το τραγούδι και η μετάδοση του λαϊκού τραγουδιού αποτελούν τα βασικά θέματα, αλλά δεν υπάρχει κανένα φωνητικό, τεχνικό ή μουσικό προαπαιτούμενο. Θα εστιάσουμε περισσότερο στο υλικό και όχι στην τεχνική. Οι συμμετέχοντες θα ενθαρρυνθούν να οικειοποιηθούν τα τραγούδια, τα οποία θα διδαχθούν χωρίς τη χρήση συμβατικής μουσικής σημειογραφίας. Μερικές τοποθεσίες για τον site-specific μαραθώνιο – το performance που θα προκύπτει από το εργαστήρι – θα είναι κρυμμένες από το κοινό, και έτσι οι συμμετέχοντες που ενδεχομένως να μην αισθάνονται άνετα να τραγουδήσουν μπροστά σε κοινό, θα μπορούν να διαλέξουν έναν ιδιωτικό χώρο από τον οποίον οι περαστικοί θα τους ακούνε χωρίς να έχουν οπτική επαφή. Η επιλογή αυτή προέκυψε ώστε το εργαστήριο να είναι προσβάσιμο σε όλους, καθώς και γιατί αυτή η ιδέα της “ασώματης” φωνής είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή.

Στην τέχνη, όπως και στη ζωή, είναι σημαντικό να μην έχουμε προσδοκίες. Ανυπομονώ να εργαστώ με οτιδήποτε προσφέρουν οι συμμετέχοντες.

Questions: Anastasia Prokopi Taki, Photos: Christina Skarpari

Song Cycles | Sophie Fetokaki
Workshop
Part 1 Saturday 18th of August | Start @ 14:00
All day performance
Part 2 Sunday 19th of August

During the Xarkis residency I will spend a week gathering and notating songs and stories from the residents of Koilani, other festival participants and the organisers themselves. During the workshop I will teach the participants a selection of the songs and stories I have gathered, using a combination of aural/oral learning and notation. We will explore concepts of folk song transmission; memory and repetition; the relationship between the forms of song and story; the voice as a medium that is always in excess of itself. The workshop participants will then perform the site-specific song/story marathon, each taking one song or story and performing it for an hour in a specific location in the village. At the end of this hour, the next performer will take over in another place; and so on.
Song Cycles explores themes of culturally plural heritage, in seeking songs and narratives from people of a variety of backgrounds. It is not an attempt to nostalgically document the past of the village, but rather to engage in a symbiotic and hybrid manner with the narrative and material present of the village, searching for the ‘spirit of the local place’ (Raphael Samuel).

Sophie Fetokaki (CY/UK) is an interdisciplinary artist, musician and researcher. She often uses familiar objects and practices (musical instruments; reading and writing; walking) as the basic materials of performance works, seeking to reframe the familiar in an effort to elicit movement both in herself and in the public.

bookings: https://www.xarkisfestival.org/

Κύκλοι Τραγουδιού | Σόφη Φετοκάκη
Εργαστήρι
Μέρος 1ο Σάββατο 18 Αυγούστου | ‘Εναρξη @ 14:00
Ολοήμερο περφόρμανς
Μέρος 2ο Κυριακή 19 Αυγούστου

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στο Ξαρκής θα περάσω μια εβδομάδα συλλογής και καταγραφής τραγουδιών και ιστοριών από τους κατοίκους του Κοιλανίου, τους συμμετέχοντες του φεστιβάλ και τους ίδιους τους διοργανωτές. Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου θα διδάξω στους συμμετέχοντες μια επιλογή από τα τραγούδια και τις ιστορίες που έχω συγκεντρώσει, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό ηχητικής/προφορικής μάθησης και συμβολισμού. Θα διερευνήσουμε τις έννοιες της μετάδοσης του λαϊκού τραγουδιού, τη μνήμη και την επανάληψη, τη σχέση μεταξύ των μορφών του τραγουδιού και της ιστορίας, τη φωνή ως μέσο που πάντα υπερβαίνει τον εαυτό της. Οι συμμετέχοντες θα ερμηνεύσουν στη συνέχεια το site-specific μαραθώνιο τραγουδιού ή ιστορίας, ο κάθε ένας από αυτούς για μια ώρα σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία στο χωριό. Στο τέλος της ώρας αυτής, ο επόμενος καλλιτέχνης θα αναλάβει μια άλλη θέση και ούτω καθεξής.
Ο Κύκλος Τραγουδιών διερευνά θέματα πολιτισμικής πολυφωνικής κληρονομιάς, αναζητώντας τραγούδια και αφηγήσεις από ανθρώπους με ποικίλο υπόβαθρο. Δεν είναι μια προσπάθεια να τεκμηριώσουμε νοσταλγικά το παρελθόν του χωριού, αλλά μάλλον να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας μιας συμβιωτικής και υβριδικής σχέσης με το αφηγηματικό και υλικό παρόν του χωριού, αναζητώντας το «πνεύμα του τόπου» (Raphael Samuel).

Η Σόφη Φετοκάκη (KΥΠ, ΗΒ) είναι μια διεπιστημονική καλλιτέχνις, μουσικός και ερευνήτρια. Συχνά χρησιμοποιεί οικεία, καθημερινά αντικείμενα και πρακτικές (μουσικά όργανα, ανάγνωση και γραφή, περπάτημα) ως βασικά στοιχεία ερμηνείας, επιδιώκοντας να αναδιαμορφώσει το οικείο σε μια προσπάθεια να προκαλέσει συγκίνηση
τόσο στον εαυτό της όσο και στο κοινό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *